donderdag 21 december 2017

Nieuwsbrief, jaar VI, nr. 9 – december 2017

Mgr. Carrasco: Het dienstwerk is jullie nieuwe identiteit

Eenendertig priesterstudenten van het Opus Dei, waaronder één Nederlander,  hebben de diakenwijding ontvangen in de basiliek Sant’ Eugenio te Rome uit handen van Mgr. Ignacio Carrasco.
De nieuwe diakens komen uit 15 verschillende landen: Spanje, Italië, Venezuela, Kenia, Argentinië, Filipijnen, Uruguay, Slowakije, Oeganda, Nigeria, Frankrijk, Ivoorkust, Brazilië, Colombia en Nederland. Hun priesterwijding zal plaatsvinden op 5 mei.
Mgr. Ignacio Carrasco, emeritus-voorzitter van de Pauselijke Academie voor het Leven, legde in zijn homilie de nadruk op de dienst van het woord, karakteriserend voor de taken van een diaken: “In de taal van Jezus van Nazareth, in de taal van zijn Moeder, Maria, en zijn familie, vrienden en buren.”

Interview met de nieuwe Nederlandse diaken, Martijn Pouw

Verslag Excursie in Rome, 1 tot 5 november 2017

Pontificia Università della Santa Croce

Al vele jaren organiseert het Spaanse Hulpfonds voor de Pauselijke Universiteit van het Heilig Kruis, de CARF, voor zijn donateurs excursies in Rome, maar dit jaar konden voor het eerst ook donateurs en medewerkers van hulpfondsen uit andere landen hieraan deelnemen.

De eerste week van november 2017 was voor de deelnemers aan de Rome-excursie een prachtige en onvergetelijke week. Voor het Nederlandse Hulpfonds hebben mijn vrouw Margriet en ik hieraan deelgenomen. Er was een rondleiding door het Oude Rome, de bezichtiging van enkele oude basilieken, de Sint Jan van Lateranen, de Santa Maria Maggiore en de Basiliek van de Heilige Paulus Buiten de Muren. Ook hebben wij kunnen deelnemen aan het Angelus op woensdag en op zaterdag, beide keren op een afgeladen Sint Pietersplein.

Het seminarie Sedes Sapientiae in Rome

“Ik kan niet wachten om weer naar Ivoorkust terug te keren”

Yao N’Zian Jean Eudes Téhia, afgestudeerd in het burgerlijk  en het kerkelijk recht, werd op 4 november in Rome gewijd tot transeunt diaken.
U bent nu al zes jaar weg uit uw land om in Europa theologie en kerkelijk recht te studeren. Bent u van plan naar uw land terug te keren? Ziet u ernaar uit om weer in Ivoorkust te zijn?
Zeker, het was een behoorlijk lange vormingsperiode, maar die was ook heel verrijkend. Het was een fantastische ervaring in Rome, en nu in Pamplona te verblijven. Natuurlijk ben ik van plan zo snel mogelijk naar mijn land terug te gaan. Ik kan niet wachten om weer naar Ivoorkust terug te keren om mijn geloof en de ervaring die ik hier heb opgedaan met anderen te delen. Elke keer als ik iemand uit een ander land ontmoet weet ik dat er altijd iets te leren valt. En ik heb er de afgelopen zes jaar heel wat ontmoet. Ook dat zijn leerzame ervaringen die je met anderen kunt delen.

vrijdag 17 maart 2017

Nieuwsbrief, jaar VI, nr. 8 - februari 2017

In Haïti is er nog hoop!

Ik ben Enel Fils, seminarist uit Haïti. Ik kom uit een groot, diep gelovig gezin met acht kinderen, allemaal jongens. Van jongs af aan brachten mijn ouders ons naar onze parochiekerk om deel te nemen aan de dagelijkse activiteiten en de mis.
Daar begon het allemaal. Ik herinner mij in het bijzonder een priester die soms de mis opdroeg in een kapel aan de voorzijde. Deze priester ging elke keer nadat hij klaar was met de mis bij mijn oma langs om haar de heilige communie te brengen. Hij deed dit elke keer als hij in onze parochie op bezoek was, en dat maakte zo’n diepe indruk in mijn hart, dat ik mijn moeder in het Creools vroeg: “Mama, wat moet ik doen om priester te wor-den?”(Creools is een taal die overal op Haïti wordt gesproken.) Zij antwoordde: “Jongen, dan moet je heel veel bidden.”

maandag 14 maart 2016

Nieuwsbrief, jaar V, nr. 6 – februari 2016

De Verlosser van Haïti

Jean Gilles Kenley, 2-jaarsstudent aan de Pauselijke Universiteit vertelt van zijn herinneringen aan kerstmis in zijn geboorteland.


Voor ons in Haïti is Kerstmis een heel bijzondere tijd, voor de kinderen. Tijdens de twee of drie dagen die daaraan voorafgaan genieten de Haïtiaanse kinderen een grotere vrijheid vergeleken met de rest van het jaar. De ouders geven hun de gelegenheid de hele dag met hun vriendjes buiten op straat te spelen. Maar mijn land is in zekere zin wat merkwaardig. Een echte christelijke devotie moet rekening houden met het bestaan van een grote mengeling van religies, waarvan voodoo de belangrijkste is. Het komt te vaak voor dat trouwe kerkbezoekers in Haïti in het geheim magische rituelen beoefenen of een mengeling van christendom en voodoo.

woensdag 16 december 2015

Nieuwsbrief, jaar IV, nr. 5 – december 2015


“Ik kan alles doen door Hem die mij kracht geeft”

Ik ben Francis Chikwado Onwuchulum; ik ben 26 jaar en van mijn eerste jaar Theologie aan de Pauselijke Universiteit van het Heilig Kruis heb ik er nu negen maanden opzitten. Mijn stad, Onytsha, is een grote wereldstad in het Zuidoosten van Nigerië, waar de rivier de Niger uitmondt in de Atlantische Oceaan.

Ik ben geboren in een dorpje niet ver daarvandaan, maar heel kort daarna verhuisden mijn ouders met mij en mijn broers naar de stad. Mijn vader werkte als trader in de financiële wereld en mijn moeder werkt op het stadhuis; beiden behoren tot de Igbo-stam, waarvan alle leden in Nigerië katholiek zijn. Als kind groeide ik op in een liefdevolle en rustige omgeving als de jongste van drie broertjes. Helaas, toen ik drie jaar was, verloor ik mijn vader. Ik heb maar een vage herinnering aan hem maar, God zij dank, slaagt mijn moeder er steeds in die levend te houden: ik weet dat hij in de stad werd gerespecteerd om zijn eerlijkheid en zijn harde werk, en mijn moeder vertelt over hem als een man met een grote liefde voor de waarheid en met een rijk gebedsleven.

Mijn moeder liet zich niet ontmoedigen, zelfs niet door deze gebeurtenissen; haar leven draaide om Christus. Elke ochtend nam zij ons vóór de Afrikaanse dag en dauw, om half zes, mee naar de mis om ons daarna naar school te brengen in het vooruitzicht van een lange werkdag, en dat deed zij tot mijn twee broers waren afgestudeerd, een in de economie en een in marketing. Dat heeft vruchten opgeleverd.

zaterdag 25 april 2015

Nieuwsbrief, jaar IV, nr. 4 – maart 2015

De vreugde van mijn leven vinden

Ik ben Alberto, tweedejaars student theologie uit Ghana. Ik kom uit een groot gezin met zes kinderen. Ik ben de enige seminarist en mijn zus is de enige non en provinciaal overste van de Congregatie van de Heilige Jozef van Cluny. En de andere vier? Je zou kunnen zeggen dat met een hartspecialist, een keel-, neus- en oorarts en een oogarts wij thuis een echte kliniek hebben!

Om de waarheid te zeggen: als klein kind al wist ik zeker dat ik advocaat wilde worden, tot ik op zekere dag tijdens het speel-kwartier op de basisschool een priester zag die naar ons toe kwam om onze spelletjes te ze-genen. Toen ik naar hem keek kreeg ik een vreemd gevoel. Ik herinner mij dat ik op dat moment een bijzonder grote vreugde voelde die van die per-soon uitging, en mijn aandacht werd getrokken door één detail: de stola waarop een groot gouden kruis was aangebracht. Die ontmoeting veranderde mijn plannen volledig en ik geloof ook niet dat het zomaar een toevallige gebeurtenis was. Vóór die ervaring bewaarde ik eigenlijk een zekere afstand tot het geloof en had niet de gewoonte om naar de mis te gaan, mede door de invloed van sommige school-vriendjes. Ik geloofde niet dat er enige reden of noodzaak was om God te aanbidden. Mijn vader keek goed hoe ik mij gedroeg en op zekere morgen bracht hij mij met grote fijngevoeligheid tot het inzicht hoe belangrijk de mis was voor mijn leven. En van de moment besloot ik met mijn ouders elke morgen naar de mis te gaan totdat ik deze priester ontmoette.